Alhoewel Postman (Remon Stotijn) als solo artiest een aantal erg goede albums heeft afgeleverd, is het goed nieuws dat Postmen (met Shyrock en Alyssa Stotijn) weer samen gaan optreden. Een beetje alsof The Fugees weer bij elkaar zijn, maar dan in Nederland.

Om hun reünie kracht bij te zetten is de klassieker ‘Documents’ opnieuw uitgebracht in een speciale 15th anniversary editie. Een bijbehorende documentaire en een avond in Paradiso maken het verhaal compleet. Afgelopen week was de band te horen bij Giel Beelen, waar artiesten naast hun eigen werk ook altijd een top 40 nummer coveren. In het geval van Postmen was dit ‘Get Lucky’, de instant klassieker van Daft Punk (waar we óók erg lang op hebben moeten wachten trouwens).

De versie van Postmen bevat een lekker reggae sausje en wordt wereldwijd goed gewaardeerd. Ook op het gerenommeerde Amerikaanse muziekblog Spin.com wordt deze versie bewierookt:

See Pregnant Dutch Reggae Band Crush Daft Punk’s ‘Get Lucky’ Live

Check de video hieronder:

Fit – Duurt te lang

Ook van Nederlandse bodem – maar iets minder bekend – is Fit. Als onderdeel van de Flinke Namen scoorde hij een paar hitjes en leverde  hij samen met Sef, Murth en The Flexican een vrolijk, muzikaal album af . Als solo artiest klinkt zijn muziek wat serieuzer, maar niet minder muzikaal. In aanloop naar zijn album kwamen eerder de nummers ‘Probleem‘ en ‘Laat maar Komen‘ uit, en nu is daar ‘Duurt te Lang’. Begeleid door niet veel meer dan een treurig klinkende piano en trage drums, rapt hij over een relatie die in het slop is geraakt. Job, Joris en Marieke hebben hier een mooie animatie video bij gemaakt, die absoluut de moeite waard is om te bekijken. Dat kan hieronder:

Als je dit blog een beetje volgt, weet je dat ik nogal een Counting Crows fan ben. Het meest houd ik van de live optredens, waarin de band heerlijk speelt met arrangementen en Adam Duritz elke emotie uit zijn liedjes op het podium herbeleeft. Counting Crows zijn in mijn ogen dan ook een echte live band, waarvan er niet genoeg live albums uit kunnen komen.

Counting Crows live @ Sydney Opera House

Ik kon mijn geluk dan ook niet op toen ik vorige week midden op de dag toevallig tegen een berichtje op Facebook aanliep, waarin de band meldde op dát moment live in Sydney te spelen en dat concert te streamen via Youtube! Meer dan 2 uur lang werd het concert in het Sydney Opera House live in HD uitgezonden.

Veel nieuwe nummers, maar ook klassiekers zoals Rain King en Round Here in nieuwe (maar vertrouwde) jasjes gestoken. Dat concert is nu ook in zijn geheel terug te kijken via het Youtube kanaal van Sydney Opera House, bekijk hieronder alvast de prachtige 12 minuten durende uitvoering van Round Here:

Echoes of the outlaw roadshow

Nog meer goed nieuws deze week: Er is ook een nieuw Counting Crows live album uit, genaamd Echoes of the outlaw roadshow. Ik heb hem nog niet helemaal geluisterd, maar de versie van Rain King bevalt me wel. Verder veel redelijk wat nummers van het laatste studio album Underwater Sunshine (Or what we did on our summer vacation) die dus nog niet eerder op een live album hebben gestaan. Check het album hieronder.

Zoals ik eerder al schreef, gaan Agnes en ik in september naar Australië. We zijn al een tijdje druk bezig met de voorbereidingen, wat erg veel werk is als je twee honden meeneemt. Sommige dingen duren ook gewoon heel lang, zoals de registratie als verpleegkundige die Agnes aan het regelen is. Volgens mij hanteren ze daar een ‘de aanhouder wint’ strategie. Maar goed, hopelijk is die registratie nu bijna binnen.

Iets anders waar we al een hele tijd mee bezig zijn is het vinden van een nieuw huis voor Rocky en Sylvester, onze twee katten. Alhoewel het schatten van beesten zijn, moeten we afscheid van ze nemen. Ik heb ze al sinds kitten, dus nu bijna 6 jaar. Het blijkt echter erg moeilijk om een geschikt huis voor ze te vinden. Er worden op internet zóveel katten aangeboden dat de kans erg klein is dat iemand bij Rocky en Sylvester uitkomt. Helaas hebben we zelfs al een paar keer meegemaakt dat mensen waarmee we hebben afgesproken dat ze zouden komen kijken, niet op kwamen dagen of op het laatste moment af-smsten.

De beste manier om dit soort dingen te regelen is waarschijnlijk toch via-via, ook omdat een vriend van een vriend  nu eenmaal wat vertrouwder is dan een onbekend persoon. Ik hoop dan ook via deze weg iemand te vinden die interesse heeft in Rocky en/of Sylvester, zodat deze twee schatten van dieren het goede huis vinden dat ze verdienen.

Ben je of ken je iemand die interesse heeft in Rocky en/of Sylvester? Dan hoor ik graag van je! Dat kan via de comments, Facebook, email of op een andere manier. Als je deze post ook wil delen met je vrienden, graag!

Rocky

Rocky is een dikke knuffelkat. Hij vindt het heerlijk om met je op de bank te zitten en lekker te kroelen. Rocky is erg stoer en niet snel bang. Hij gaat wel graag naar buiten om zijn energie kwijt te kunnen.
Hij is goed zindelijk, kan met andere katten en is honden gewend. Hij heeft geen gezondheidsproblemen en is gecastreerd.

Sylvester

Sylvester is een lieve, nieuwsgierige kat. Hij houdt van een knuffel en lekker samen op de bank te zitten, maar hij kan ook goed alleen zijn. Sylvester kan naar buiten, maar hoeft dit niet per se. Hij is goed zindelijk, kan met andere katten en is honden gewend.

Sylvester heeft dieetvoer nodig en hij is gecastreerd.

Ze kunnen apart of samen geplaatst worden. Ze wonen namelijk in lieve vrede samen in één huis, maar trekken niet veel met elkaar op.

Dus:

Ben je of ken je iemand die interesse heeft in Rocky en/of Sylvester? Dan hoor ik graag van je! Dat kan via de comments, Facebook, email of op een andere manier. Als je deze post ook wil delen met je vrienden, graag!

Om te zeggen dat er wat dingen zijn veranderd in mijn leven de afgelopen tijd is een understatement. In november van vorig jaar ben ik aan een nieuwe professionele uitdaging begonnen. Ik werd websitemanager bij Sunweb, voor de website Sunweb Zonvakanties. Een uitdagende functie in een interessante markt.

Echter, ik merkte al relatief snel dat het bedrijf niet helemaal bij mij paste. Alhoewel ik het met mijn collega’s goed kon  vinden en de functie op zich erg uitdagend was, begon de manier waarop dingen werken binnen het bedrijf me tegen te staan. Dat kan natuurlijk, je kunt eens een bedrijf tegen komen dat niet goed past bij je karakter. Helaas is dat niet iets wat je gemakkelijk van te voren kunt beoordelen. Ik merkte na een paar maanden dat mijn gevoel alleen maar sterker werd en ik het niet echt leek te kunnen veranderen. Dan moet je een keuze maken, en dat heb ik gedaan. Ik heb besloten om weg te gaan bij Sunweb. Jammer dat het niet is geworden wat ik had gehoopt, maar een leerzame ervaring. Per 1 maart ben ik daar gestopt.

Iets anders wat al een tijdje (lees: jaren) door mijn hoofd spookte was dat ik altijd nog eens in het buitenland zou willen wonen en werken. Nu is een vriendin van me afgelopen zomer naar Australië verhuisd en twee andere vrienden wonen er ook al een tijdje naar tevredenheid, dus dat idee werd steeds meer aangewakkerd. Uiteindelijk hebben Agnes en ik besloten om in september te verhuizen naar Australië. We gaan daar naartoe met het idee om zo’n twee jaar te blijven, maar dat hangt natuurlijk allemaal af van verschillende factoren: Vinden we werk? Krijgen we (ná ons 1-jarige Work&Holiday visum) ook een Sponsored visum? En vinden we het daar eigenlijk wel leuk?? We weten nog niet waar we willen gaan wonen, maar denken aan Sydney, Melbourne, Brisbane of Gold Coast.

Agnes is nu druk bezig met het verkrijgen van haar Nurse Registration, wat het Australische equivalent van het BIG register is. Het is een hele (administratieve) klus, maar als je daarin geregistreerd staat zou je goed aan een baan als verpleegkundige moeten komen. Het is een beroep dat ‘in demand’ is. Online Marketeer is dat niet, maar ik heb goede hoop dat ook ik aan een leuke baan zal komen down under. Natuurlijk ben ik al bezig met het leggen van contacten (weet je iets? laat het me weten!), alhoewel het waarschijnlijk vlak voor vertrek pas echt concreet zal worden.

Goed, een hele stap dus waar ik vast nog vaker over zal schrijven op dit blog. De plannen voor Australië leverden me echter wel een hoofdbreker op: Als ik in september wil vertrekken, heb ik een baan nodig voor een half jaar. En ook al is er in de online marketing zeker werk te vinden, deze beperking maakt het wel een stuk lastiger.

Gelukkig heb ik altijd goed contact gehouden met mijn oud-collega’s bij Avans. Want wat blijkt: Ze zochten nog iemand voor een half jaar om mee te helpen bij de Minor Online Marketing. Vanaf komende maandag begin ik dan ook weer op mijn oude stekkie. Tot aan de zomervakantie help ik mijn oud-collega’s van de Minor mee, door college’s te geven, casebesprekingen te doen, projecten te begeleiden etc. en ondertussen kan ik samen met Agnes de voorbereidingen voor Australië treffen.

En wat ik de afgelopen twee weken dan heb gedaan? Heerlijk rondgereisd door Gambia en Senegal

Toen het blog ‘60 minuten Counting Crows‘ schreef, wist ik eigenlijk al dat ik hetzelfde met Michael Franti & Spearhead zou gaan doen. Dat moet ook wel, want naast Michael Jackson (volgende?) en Counting Crows is deze band één van absolute favorieten.

Ik was – in tegenstelling tot Counting Crows – zo klaar met de playlist. Het heeft me denk ik 5 minuten gekost. Dat wil niet zeggen dat er niet genoeg goed materiaal is, in tegenstelling! Ze hebben echter zoveel goede tracks dat ik met bijna elke playlist wel blij zou zijn. Toch staan hier een aantal nummers tussen die ik erg speciaal vind.

En als je Michael Franti & Spearhead nog niet kent, is dit een prima startpunt. Daarna snel naar een concert, want live zijn ze echt geweldig! (het nieuwe album is bijna af, dus eind dit jaar in Nederland te zien…?)

1. Everyone deserves music

Waarschijnlijk is dit hun meest bekende nummer, maar ook het nummer wat in mijn ogen het best beschrijft wat voor band Spearhead is. Heerlijke, energieke pop / rock met teksten die uit het leven zijn gegrepen. Positief – al zijn ze dat zeker niet altijd –  en een refrein dat je na één keer keihard meezingt.

2. Bomb the World (Armageddon version)

Iets anders waar de band bekend om staat, is hun maatschappelijke betrokkenheid en pacifisme. Exemplarisch hiervoor is Bomb the World, een aanklacht tegen de oorlogszucht van Amerika, het thuisland van Michael Franti en zijn kompanen. Het refrein heeft het zelfs geschopt tot spandoek tijdens vele anti-oorlog demonstraties:

You can bomb the world to pieces, but you can’t bomb it into peace

3. Love invincible

Liefde is voor Franti een dankbaar onderwerp, dat veelvuldig in zijn liedjes terugkomt. Love invincible is een energiek liedje waarin liefde tussen vrienden centraal staat. Liefde die je niet persé hoeft te zien, onzichtbare liefde waarvan je weet dat die er is, waar je van op aan kunt.

4. I Know I’m not Alone

In 2004 ging Michael Franti met een gitaar en een cameraman op reis naar Irak, Israël en Palestina. Hij vond dat er veel werd gesproken over wat de verschillende oorlogen de belastingbetaler allemaal kostten, maar dat er te weinig aandacht was voor de impact op de levens van mensen die in deze gebieden wonen. Het resultaat is de indrukwekkende documentaire I Know I’m not Alone (hier volledig op Youtube te bekijken) en het album Yell Fire. De titeltrack is ook op het live album Yell Fire verschenen. Het gaat over het gevoel dat hij niet alleen is in zijn afkeer tegen het geweld en de ravages die ook Amerika in deze gebieden heeft aangericht.

5. Sweet little Lies

Enig sarcasme is Michael Franti & Spearhead niet vreemd. Sweet little Lies komt ook van het album Yell Fire en gaat over de leugens rondom de oorlog in Irak, maar dan met een lekker gitaartje en een zachte – enigszins vrolijke – toon.

6. Yell Fire

Op de titeltrack van het album Yell Fire combineert Franti gitaren en drums met raps en energieke zang om een écht protestlied te maken. De oproep om je te laten horen, en niet alleen middels het onvermijdelijke meezingen van dit nummer.

7. One Step Closer to You

Volgens mij het mooiste liedje dat ze hebben gemaakt: One Step Closer to You. Bij elk concert vraagt Michael Franti de mensen uit het publiek om degene naast hen vast te houden tijdens dit nummer (dat is voor de meesten gelukkig iemand met wie ze zijn gekomen ). Een liefdesliedje om gewoon lekker bij weg te dromen.

Luister goed, dan hoor je tegen het einde Pink als tweede stem.

8. The Sound of Sunshine

Het laatste album van de band dateert uit 2011. Alhoewel ook op dit album vol staat met erg leuke liedjes, is de titeltrack The Sound of Sunshine de enige die deze lijst heeft gehaald. Op deze track hoor je Franti’s typische manier van rappen / zingen, met een vrolijke beat op een tekst die je niet te diep moet analyseren: De wereld is mooi en iedereen is blij

9. Yes I Will

Eén van de oudste liedjes op deze lijst komt uit 2006. Yes I Will staat op het album Everyone Deserves Music, maar deze versie komt van Franti’s solo album Songs From the Front Porch. Op dit album zijn eigenlijk maar twee dingen te horen: De stem van Michael Franti en zijn gitaar. De akoestische bewerking geeft dit nummer wat mij betreft precies de vibe die het nodig heeft.

10. I Got Love for You

Het moment dat zijn zoon naar de andere kant van Amerika verhuisde om te gaan studeren, greep Michael Franti aan om een nummer te schrijven. Het is gelukkig geen al te soft en verdrietig nummer geworden, eerder opgewekt en positief. En het heeft een refrein dat ideaal is om keihard mee te blèèren!

11. Have a Little Faith

Veel meer dan een zachte zang, een gitaar en paar knippende vingers zijn er op dit nummer niet te horen. En het heeft verder ook niets nodig. Helemaal niets.

12. Is Love Enough

We want freedom of speech, but we’re all talking at the same time. We say we want peace, but nobody wants to change their own minds.

Niet alleen de overheid is onderwerp van kritiek in nummers van Michael Franti & Spearhead, we moeten er zelf ook aan geloven. De centrale vraag is: Is onze liefde genoeg om hier nog wat moois van te maken? En natuurlijk is het antwoord bevestigend, het blijft immers Michael Franti

13. Never too Late

Alhoewel niet alle liedjes van evenveel tekstuele creativiteit getuigen, weet Franti in Never too Late zijn boodschap op een mooie en creatieve manier over te brengen. Hoe? Dat moet je gewoon zelf even luisteren.

14. See you in the Light

Zoals zoveel liedjes van de band, gaat ook deze over het belang van liefde en vriendschap waar je op kunt bouwen, op kunt vertrouwen. Hoewel het nummer redelijk rustig begint, knalt het tegen het einde ook weer keihard uit je speakers. Probeer maar eens stil te blijven zitten.

Eén van de meest bekende roasts van Comedy Central is die waar Charlie Sheen onder handen werd genomen. Eén van de (relatief onbekende) comedians die dat mochten doen was Anthony Jeselnik. Hij was erg grof, maar wel scherp en enorm grappig.

Afgelopen weekend kwam ik er echter achter dat hij ook een album heeft uitgebracht via Comedy Central: Shakespeare. Ik heb deze show nu al drie keer geluisterd en hij blijft echt geweldig! Maar… niet voor de tere ziel. Werkelijk ieder gevoelig onderwerp pakt hij aan: Ziektes, bevolkingsgroepen, moord en verkrachting zijn zijn favoriete onderwerpen. In zijn eigen woorden:

People that get offended by jokes are fucking stupid

Zijn hele show staat op Spotify, en goed nieuws: Op 15 januari komt zijn volgende show Caligula uit! Check hieronder een aantal geweldige grappen van Shakespeare en luister zijn hele show op Spotify.

Anthony Jeselnik – Shakespeare (All I Want for Christmas)

Antony Jeselnik – Shakespeare

Counting Crows is één van mijn favoriete bands. Sinds Pinkpop 2003, waar ik ze niet live heb gezien maar achteraf op tv zag wat voor indrukwekkend optreden ik had gemist! Sindsdien heb ik Adam Duritz en zijn band één keer live gezien, véél te weinig naar mijn smaak, zeker gezien de prachtige manier waarop zij hun albums op het podium brengen.

Het repertoire van de Counting Crows is natuurlijk in zijn geheel de moeite waard om te luisteren, maar stel nu dat je Spotify hebt én 60 minuten? Wat zou je dan móeten luisteren en waarom?

Als antwoord op precies die vraag heb ik de onderstaande playlist samengesteld. Ga er lekker voor zitten, zet hem op en lees (als je zin hebt) ondertussen door waarom ik voor deze tracks heb gekozen.

1. On a tuesday in Amsterdam long ago

Tijdens een concert in Amsterdam vertelde Adam Duritz het publiek dat hij de avond ervoor een liedje had geschreven. Hij voelde zich niet geweldig, en had zin in wat blues. Hij vroeg het publiek of hij dit liedje mocht spelen op zijn piano, en excuseerde zich voor eventuele foutjes die er nog in konden zitten. Dat was de eerste keer dat hij On a Tuesday In Amsterdam Long Ago live speelde. Ergens is dat concert ook nog terug te vinden, maar dit is de versie die op het daarop volgende album is verschenen.

2. Rain King – Live at Heineken Music Hall

Dat de Counting Crows iets met Nederland hebben, blijkt wel uit het aantal keren dat ze hier optreden én dit op cd vastleggen. Eén van deze cd’s is Live at Heineken Music Hall 2003, waar de band een uitgebreide versie spelen van één van hun mooiste liedjes: Rain King. Hier hoor je de kwaliteit van Adam Duritz als zanger, zoals hij al zijn gevoel in het nummer legt doen het hem niet veel zangers na.

3. Goodnight Elizabeth – Live at Heineken Music Hall

Tijdens het zelfde concert in de Heineken Music Hall speelde de band ook een uitgebreide versie van misschien wel hun állermooiste liedje: Goodnight Elizabeth. Waar dit nummer op het album Recovering the Satelites 5 minuut 19 duurt, mag het publiek in Amsterdam er meer dan 8 minuten van genieten. En nog is het veel te kort. Zang improvisatie, solo’s en een meezingend publiek, alles zit erin. Kippenvel.

4. Accidentally in Love

Het is waar dat de Counting Crows niet vaak vrolijke muziek maken. Maar wanneer ze dat wél doen, klinkt het ook wel erg goed! Accidentally in Love was de soundtrack voor Shrek en een erg aanstekelijk liedje dat je niet snel uit je hoofd krijgt.

5. A Long December

Soms moet je ook gewoon de studio versie luisteren. A Long December is al een oud nummer, het stond al op Recovering The Satelites uit 1996 en wordt nog steeds vaak live gespeeld. Maar toch, is de doffe studio sound precies wat het nummer nodig heeft.

6. (Untitled) love song

Alhoewel de laatste twee albums niet mijn favorieten zijn, is de openingstrack van Underwater Sunshine (2012) wel een heerlijk bitterzoet liefdesliedje zoals alleen Counting Crows ze maakt.

7. Omaha

Iets meer uptempo, en enorm aanstekelijk: Omaha. Een liedje over het simpele leven in een staat waar the heart matters most, en als dat je niet past dan turn your ticket in, and get your money back at the door.

8. Angels of the Silences

In het gevarieerde repertoire van de Counting Crows zitten ook aardig wat rock (& roll) nummers, en Angels of the Silences is een pareltje. Vanaf de eerste gitaarklank wordt je meegenomen op een energieke rit over de achtbaan van Adam Duritz’s emoties. Na 3 minuut 39 eindigt het even abrupt als het begon…

9. Round Here – Live at the Chelsea Studios

Zoals hij vaker doet, beschrijft Duritz diepe gevoelens in Round Here. Als je zijn blog weleens hebt gelezen, komt het gevoel uit dit nummer je erg bekend voor: Hij heeft het gevoel dat hij nergens bij hoort, dat hij niet past in de gemeenschap waar hij leeft. Dat zit diep, en dat hoor je als hij het live zingt. Zeker zoals hij dat akoestisch deed in de Chelsea Studios in 1997.

10. Mr. Jones

Misschien wel het meest populaire nummer van de Counting Crows: Mr. Jones. En het is ook een érg lekker nummer. Aanstekelijk, goed mee te zingen in de auto, in de woonkamer of onder de douche.

11. Big Yellow Taxi

Big Yellow Taxi is het nummer waardoor een groot deel van Nederland (opnieuw) kennis maakte met de Counting Crows in 2002. Deze Joni Mitchell cover was de soundtrack van de romantische comedy ’2 weeks notice’. Stom genoeg staat als meest populaire nummer op Spotify de versie zónder backup vocals van Vanessa Carlton, maar die klinkt erg kaal. Deze is precies goed.

12. Hard Candy

Als laatste (en dan zijn de 60 minuten alweer vol) de titeltrack van mijn favoriete studio album van de Counting Crows. Hard Candy is uptempo, met een piano en veel achtergrondzang, wat in combinatie met de enigszins neerslachtige tekst een bitterzoet (hoe kan het ook anders) gevoel geeft aan het nummer.

Sticks – Stick Bukowski

Sticks is zonder twijfel één van de beste rappers van Nederland. Al meer dan 10 jaar staat hij aan de top, met Opgezwolle, de Fakkelteitgroep en ook solo met beatmakers als Kubus, Delic en A.R.T. Nu vond hij het tijd om een album te maken met Dr. Moon. Een kleine week sloten de heren zich op in het huis van Top Notch baas Kees de Koning en plunderden zijn platenkast. Een zeer relaxt flowende Sticks op funky, jazzy beats zijn het gevolg. Met als hoogtepunt de muzikale shout out naar Extince zijn Viervoeters op ‘Ontmoeting met KF’.

Download

Congorock

Dat Diplo een prima muzieksmaak heeft, blijkt niet alleen uit zijn eigen sets. Ook zijn muzikale vrienden draaien namelijk spot on! Naast GTA nodigde Diplo onlangs Congorock uit in zijn radioshow op BBC1. Ook deze Italiaan weet van beuken, en waarschijnlijk ben je al eens volledig los gegaan op één van zijn tracks: Babylon. Check Babylon en een remix van Rihanna’s Diamonds hieronder.

Congorock – Babylon

Rihanna – Diamonds (Congorock remix)

Saigon – The Greatest Story Never Told Chapter 2: Bread and Circuses

Een paar jaar geleden werd er over Saigon gesproken alsof hij de nieuwe Jay-Z was. Een enorm getalenteerde rapper, die het helemaal zou gaan maken. Hij bracht mixtapes uit, was te zien in Entourage en tekende bij Atlantic Records.

Hij bleek echter niet een rapper te zijn die over money & bitches wilde rappen, hij wilde een boodschap kwijt. Dat was niet helemaal wat men er bij Atlantic Records van had verwacht, en het gevoel van mismatch was wederzijds. Onlangs heeft hij zijn tweede album uitgebracht bij Suburban Noise Records en dit is werkelijk een pareltje. Goede teksten, waarin hij een kritische blik werpt op de rapscene en op de wereld. Maar ook gewoon hele goede beats en samples, waardoor het een album is dat lekker weg luistert. Check hieronder het album, en ben je écht geïnteresseerd in wat hij te zeggen heeft? Check dan hier het stuk waarin hij op Huffington Post uitlegt waarom hij zo om hiphop geeft.

Afgelopen weekend was ik met mijn vriendin in Wenen voor een show van Cirque du Soleil: Michael Jackson the Immortal. Hier keek ik al een tijdje naar uit, maar afgelopen zaterdag was het dan zover. Er zijn bepaalde artiesten aan wiens werk je eigenlijk niet mag komen, wat mij betreft is Michael Jackson er ook zo één. Cirque du Soleil vertrouw ik het oeuvre van de King of Pop echter wel toe.

Alhoewel ik al eens een show van Cirque du Soleil had bezocht – en dat was een prachtige show – was de show van afgelopen zaterdag van een compleet andere orde. Maar goed, kan het ook anders met zulke goede muziek, dans en thema’s die de King of Pop ter inspiratie biedt.

Een paar stukken van de show zijn ook op Youtube te vinden, voor zo lang het duurt. Bekijk ze hieronder, maar koop vooral zo snel mogelijk een kaartje voor de show die volgend jaar in Amsterdam plaats vindt want eigenlijk doen deze beelden geen recht aan de prachtige werkelijkheid.

Zoals ik eerder al zei, Sziget Festival is one of a kind. Het feest waarbij meer dan 350.000 bezoekers uit 70 landen een week lang samen feestvieren op een eiland in Budapest, is met geen ander festival te vergelijken. Die gezelligheid, ongedwongenheid en vrijheid vind je nergens anders. Onbeschrijfelijk.

Daarom is het beter om gewoon dit filmpje even te bekijken (en daarna snel tickets voor komend jaar te bestellen). Alhoewel de festivalgangers er zo’n 3 maanden op hebben moeten wachten, is de aftermovie absoluut de moeite waard.

Sziget 2012 aftermovie